www.flock.podhale.pl

- Uff... - stęknął poeta, kręcąc głową i szyją. - Mało brakowało, a byłby mnie zadławił... Czy możecie nieco rozluźnić mi więzy, panie hrabio? - Nie, panie Jaskier. Nie mogę.. Wym charakterze, czerpiącymi zarówno z własnej przeszłości, jak i z sowieckiego mark-. - mówił Lockhart do Hagrida. - Jak będziesz potrzebował pomocy, wiesz, gdzie mnie znaleźć! Przyślę ci moją książkę... Jestem zaskoczony, że dotąd jej nie masz. Jeszcze dziś podpiszę i przyślę ci egzemplarz. Do widzenia! I pomaszerował dziarsko w stronę zamku. Harry odczekał, aż Lockhart zniknie, a potem wyciągnął Rona z zarośli i podprowadził do chatki. Zapukali natarczywie do drzwi. Hagrid otworzył natychmiast. Minę miał ponurą, ale uśmiech rozjaśnił mu twarz, kiedy zobaczył, kto go odwiedza.. Wa, świat uległ ewolucji, która nie ominęła systemu represji. Począwszy od lat sześć-. Kiedy miał trzynaście lat, ludzie, których nazywał matką i ojcem, przeprowadzili z nim poważną rozmowę. Tłumaczyli mu całą sytuację, trzymając go w ramionach i patrząc mu w oczy, aby widział, jak go kochają. Należał do nich, powiedzieli mu, ale nie tylko do nich. Urodził się bowiem w wybranej rodzinie, oddalonej o tysiące kilometrów, która kochała go tak bardzo, że ofiarowała go państwu i sprawie. Sprawie, mającej stworzyć lepszy świat dla przyszłych pokoleń. W miarę, jak Arthur Pierce słuchał "matki" i "ojca", wiele rzeczy zapamiętanych z dzieciństwa nabierało nowego znaczenia. Wszystkie te dyskusje, nie tylko z "rodzicami", lecz także z licznymi gośćmi, często odwiedzającymi farmę, traktowały o cierpieniu i prześladowaniu, o despotycznej formie rządzenia, którą należy zastąpić przez rząd oddany ludziom, wszystkim ludziom. I to on miał być jego cząstką. Ludzie, którzy tu przyjeżdżali, przywozili mu gry, układanki, ćwiczenia i testy, sprawdzające jego uzdolnienia. Wreszcie pewnego dnia, kiedy skończył trzynaście lat, dowiedział się, że jest chłopcem o nadzwyczajnym umyśle. Tego samego dnia poznał też swoje prawdziwe nazwisko. Był gotów przyłączyć się do sprawy. "Ojciec" i "matka" ostrzegali, że to nie będzie łatwe, lecz w przypadku jakichś wielkich trudności miał pamiętać, że oni są, że są zawsze. A gdyby im się coś stało, ich miejsce zajmą inni, aby mu nadal pomagać, kierować nim, zachęcać go. Miał być najlepszy we wszystkim, miał być Amerykaninem: grzecznym, szczodrym, a przede wszystkim pozornie sprawiedliwym. Miał wykorzystać swoje zdolności, aby zajść tak wysoko, jak tylko się da. Jednakże nigdy nie wolno mu było zapomnieć kim i czym jest, ani jakiej sprawie zawdzięcza dar życia i szansę uczynienia świata lepszym. Od tamtego pamiętnego dnia, jego życie wcale nie stało się tak trudne, jak to przewidywali "ojciec" i "matka". Podczas nauki w szkole i na uniwersytecie, jego tajemnica służyła mu jako ostroga, ponieważ to była jego tajemnica, a on był nadzwyczajny. Były to lata niesłychanie radosne: każda nowa nagroda i wyróżnienie stawały się dowodem jego nieprzeciętności. Łatwo dawał się lubić i zawsze był bardzo popularny. Miał wielu znajomych, ale żadnych prawdziwych przyjaciół i żadnych głębszych znajomości. Mężczyźni go lubili i akceptowali utrzymywany przez niego dystans, przypisując ten fakt zazwyczaj temu, że aby zarobić na naukę musiał ciężko pracować. Natomiast znajomości z kobietami nawiązywał jedynie w celach seksualnych, do żadnej się nie przywiązywał. Podczas studiów magisterskich w Michigan, Moskwa nawiązała z nim kontakt i poinformowała, że niedługo zacznie nowe życie. Spotkanie było zaaranżowane dość zabawnie: zwerbowany urzędnik z dużej konserwatywnej korporacji przeglądał podobno akta studentów i chciał poznać niejakiego Arthura Pierce'a. W przekazanych informacjach nie było jednak nic zabawnego, brzmiały śmiertelnie poważnie i... fantastycznie. Pierce miał wstąpić do wojska, gdzie pewne okoliczności spowodowałyby jego awans, a potem dalsze sukcesy i kontakty z władzami cywilnymi i wojskowymi. Następnie miał wrócić nie na środkowy zachód, lecz do Waszyngtonu, gdzie już wcześniej rozejdą się wiadomości o jego wybitnych osiągnięciach i talentach. Różne firmy ustawią się więc w kolejce, aby go zatrudnić, ale wtedy wtrąci się rząd, i on ma tę propozycję przyjąć. Najpierw jednak wojsko: miał dać z siebie wszystko, miał być nadal najlepszy. "Ojciec" i "matka" wydali na farmie pożegnalne przyjęcie, zapraszając wszystkich jego przyjaciół, również z jego starego zastępu skautowego. I rzeczywiście, pod wieloma względami było to pożegnanie. Bo kiedy się skończyło, "ojciec" i "matka" powiedzieli mu, że się nigdy więcej nie zobaczą. Zestarzeli się, no i wykonali swoje zadanie: stworzyli jego. A on przyniesie im zaszczyt. Poza tym, ich talentów potrzebowano gdzie indziej. I Pierce to zrozumiał, bo sprawa liczyła się przede wszystkim... Wtedy też, po raz pierwszy od chwili, gdy skończył trzynaście lat, rozpłakał się tej nocy. Mógł sobie jednak tym razem na to pozwolić, i zapłakać z radości. Wszystkie te fakty przypomniał sobie Arthur Pierce teraz, gdy w tanim motelu zerkał do lustra, patrząc na siwą grzywkę i wytarty kołnierzyk. To nie były stracone lata, a dowód na to znajdzie się w ciągu następnych godzin. Zaczęło się oczekiwanie. Nagrodą będzie miejsce w historii.. Każdy inny bez zwłoki odwróciłby się i prędkim krokiem poszedł w swoją stronę, udając, że niczego nie słyszał. I wówczas historia świata też może potoczyłaby się inaczej. Ale wiedźmin miał skrupuły i zwykł był postępować według niemądrych, nieżyciowych zasad. Gdy wbiegł na krużganek i w korytarz, trwała tam walka. Kilku zbirów w szarych kubrakach obezwładniało obalonego na ziemię niewysokiego czarodzieja. Obezwładnianiem kierował Dijkstra, szef wywiadu Vizimira, króla Redanii. Zanim Geralt zdołał cokolwiek przedsięwziąć sam został obezwładniony - dwóch innych szarych zbirów przyparło go do ściany, a trzeci przystawił mu do piersi trójzębne żeleźce korseki. Wszystkie zbiry miały na piersiach ryngrafy z redańskim orłem. - To się nazywa "wpaść w gówno" - wyjaśnił cicho Dijkstra, zbliżywszy się. - A ty, wiedźminie, masz chyba wrodzony talent do takiego wpadania. Stój spokojnie i staraj się nie zwrócić niczyjej uwagi. Redańczycy obezwładnili wreszcie niewysokiego czarodzieja i podnieśli go, trzymając za ręce. Był to Artaud Terranova, członek Kapituły. Światło, które pozwalało widzieć szczegóły, biło z kuli wiszącej nad głową Keiry Metz, czarodziejki, z którą Geralt wieczorem gawędził na bankiecie. Ledwie ją poznał zmieniła zwiewne tiule na surowy męski ubiór, a u boku miała sztylet. - Zakujcie go - zakomenderowała krótko. W jej dłoni zadzwoniły kajdanki wykonane z niebieskawego metalu. - Nie waż się zakładać mi tego! - wrzasnął Terranova. - Nie waż się, Metz! Jestem członkiem Kapituły! - Byłeś. Teraz jesteś zwykłym zdrajcą. I będziesz potraktowany jak zdrajca. - A ty jesteś parszywą dziwką, którą.... Ręce ku niebu i mówili: - Daj Bóg zdrowie, daj Bóg szczęście. - No więc tak: czterdzieści jeden z tych numerów wcale nie istnieje. Pozostałe sześćdziesiąt sześć obejmuje automatyczną pralnię, poważnych obywateli, gabinet masażu, cztery restauracje, bar szybkiej obsługi, dwóch agentów związków zawodowych i bazę lotnictwa wojskowego. Dodaj do tego pięćdziesięciu spokojnych obywateli, którzy nigdy nie mają z niczym nic wspólnego. Ale jeden jest podejrzany. Numer czterdziesty czwarty. Spojrzał na swoją kopię listy. Czterdzieści cztery. Osiągnął ten numer odwracając kolejność cyfr fałszywego numeru i odejmując kolejno 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.. Jeśli mówi, że to owsianka, znaczy owsianka. Cholera, nie podoba mi się to..